Η έκφραση «εις τύπον και τόπον Χριστού» αναφέρεται από τον Ιγνάτιο, Επίσκοπο Αντιόχειας, που μαρτύρησε στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ. και αφορά τον θεσμό του Επισκόπου της τοπικής εκκλησίας, ότι δηλαδή ο Επίσκοπος βρίσκεται στη θέση του Χριστού στην τοπική εκκλησία (τόπος) και αντιπροσωπεύει τον Χριστό (τύπος). Στο κείμενο που ακολουθεί, ανιχνεύουμε όχι έναν θεσμό, όπως τους Επισκόπου, αλλά ένα συγκεκριμένο τύπο Χριστού, μια συγκεκριμένη ιστορική προσωπικότητα, άγνωστη στην πλειοψηφία των πιστών Χριστιανών (ακόμα και στους κληρικούς και στους θεολόγους). Ο Πέρσης βασιλιάς Κύρος, αποτέλεσε τύπο του βασιλιά Ιησού Χριστού και έδρασε στην ίδια περιοχή (τόπο) με τον Ιησού Χριστό (τη Μέση Ανατολή). Ο Κύρος επονομάστηκε «Μέγας» από τους ανθρώπους, αλλά από τον Θεό αποκλήθηκε με τίτλους όπως:
- δίκαιος: «Ποιος σήκωσε τον δίκαιο από την ανατολή [τον Κύρο από την Περσία], τον προσκάλεσε κατά πόδας του, του παρέδωσε τα έθνη, και τον έκανε κύριο επάνω στους βασιλιάδες;» (Ησαΐας 41:1-5),
«Σήκωσα έναν... από την ανατολή του ηλίου [την Περσία] θα επικαλείται το όνομά μου... Αυτός είναι ο δίκαιος...» (Ησαΐας 41:25-26).
- χρισμένος: «Έτσι λέει ο ΚΥΡΙΟΣ προς τον χρισμένο του, τον Κύρο, του οποίου κράτησα το δεξί χέρι, για να υποτάξω μπροστά του τα έθνη...» (Ησαΐας 45:1-6).
- αγαπημένος: «Ο ΚΥΡΙΟΣ τον αγάπησε [τον Κύρο], γι’ αυτό θα εκπληρώσει το θέλημά του επάνω στη Βαβυλώνα και ο βραχίονάς του θα είναι ενάντια στους Χαλδαίους» (Ησαΐας 48:14-15).
Γιατί θα έπρεπε ο Κύρος να είναι πολύ γνωστός και μάλιστα δημοφιλής ανάμεσα στους Χριστιανούς, αλλά και στους Εβραίους πιστούς; Πρώτον, επειδή ο προφήτης Ησαΐας αναφέρει σημαντικές προφητείες γι’ αυτόν, οι οποίες αφορούν ιστορικά γεγονότα τα οποία συνέβηκαν, και αυτό βέβαια επιβεβαιώνει την αξία και τη θεοπνευστία της Αγίας Γραφής, ιδιαίτερα της Παλαιάς Διαθήκης, κάτι που αμφισβητείται στις μέρες μας. Δεύτερον, και πιο σημαντικό, επειδή οι προφητείες, που δεν είναι απλά προβλέψεις αλλά διδασκαλία του Θεού για τους ανθρώπους (στα εβραϊκά η Πεντάτευχος ονομάζεται Τορά, που σημαίνει διδασκαλία), δείχνουν χαρακτηριστικά αυτού του ηγέτη, που είναι χαρακτηριστικά του Ιησού Χριστού και θα εκδηλωθούν πλήρως στην επερχόμενη βασιλεία Του.
Γι’ αυτό, στους λόγους που είπε ο Θεός μέσω του προφήτη Ησαΐα, ο Κύρος ονομάστηκε Χριστός (εβραϊκά «μεσιάχ», δηλαδή Μεσσίας), που σημαίνει «χρισμένος» από τον Θεό για να βασιλεύσει. Η μοναδικότητα της περίπτωσης του Κύρου είναι ότι ενώ χρισμένοι ήταν και ο Δαβίδ και ο Σολομών και άλλοι βασιλείς τους λαού Ισραήλ, ο Κύρος ήταν ο μόνος μη Ισραηλίτης βασιλιάς ή και απλός άνθρωπος, που αποκλήθηκε «Χριστός του ΚΥΡΙΟΥ», δηλαδή χρίστηκε από τον ΚΥΡΙΟ τον Θεό, για να βασιλέψει πάνω στα έθνη με δικαιοσύνη και ειρήνη και ανθρωπιά, όπως θα αναφέρουμε συνοπτικά ιστορικά στοιχεία στη συνέχεια.
Αυτή η μοναδική εξαίρεση ενός μη Ισραηλίτη χρισμένου από τον ΚΥΡΙΟ, δεν έχει τονιστεί αρκετά, ώστε να συνειδητοποιήσουμε τη σπουδαιότητα των προφητειών του Ησαΐα. Βέβαια, σύσσωμη η χριστιανική, αλλά και η ιουδαϊκή παράδοση, από τους προς Χριστού ραβίνους μέχρι σήμερα, ερμηνεύουν τα εδάφια αυτά του Ησαΐα ως αναφερόμενα στον Μεσσία. Και έτσι είναι, αλλά επειδή μια προφητεία μπορεί να αναφέρεται ταυτόχρονα σε δύο ή και περισσότερα πρόσωπα ή καταστάσεις, δεν πρέπει να παραβλέψουμε την πρώτη και κυριολεκτική ιστορική εκπλήρωσή τους στον Κύρο τον Μέγα. Οι προφητείες πολλές φορές εκφράζουν την ίδια πνευματική αρχή του Θεού για διαφορετικά πρόσωπα και σε διαφορετικούς χρόνους. Όπως για παράδειγμα, η προφητεία του Ωσηέ «εξ Αιγύπτου κάλεσα τον Υιό Μου», που αναφέρεται σε μια πρώτη εκπλήρωση στην έξοδο του λαού Ισραήλ από την Αίγυπτο και μια δεύτερη φορά, από τον Ματθαίο, στην επιστροφή του παιδιού Ιησού από την Αίγυπτο στη γη Ισραήλ και η οποία εκφράζει την αρχή της εξόδου από την εξορία, όπου ο λαός Ισραήλ (γιος) του Θεού έχει βρεθεί κυνηγημένος από τους αδελφούς του (σύγκρινε Ιωσήφ και Ιησού) και της επιστροφής στην πατρική γη.
Αυτά τα διευκρινίζουμε για να μη σχηματιστεί η εντύπωση ότι μειώνεται η αξία των μεσσιανικών προφητειών του Ησαΐα σε σχέση με τον Χριστό Ιησού, εφόσον αυτές εκπληρώθηκαν στον Κύρο. Ίσα - ίσα, η ιστορική τους εκπλήρωση μια φορά, μας βεβαιώνει ότι θα εκπληρωθούν και δεύτερη φορά και μάλιστα στο πλήρες, σε τέλειο βαθμό, από τον σταλμένο από τον Ουρανό Μεσσία βασιλιά Ιησού. Η κοινή πνευματικά αρχή όμως που διέπει και τις δύο βασιλείες, εκείνη του Κύρου και αυτή του Ιησού Χριστού, είναι η δικαιοσύνη (και ο Κύρος και ο Ιησούς Χριστός αποκαλούνται «ο δίκαιος»), ο σεβασμός της αξίας του ανθρώπου, η αναγνώριση της δημιουργίας και κυριαρχίας του Θεού, με επακόλουθο την ειρήνη πάνω στη γη. Και αυτή η αρχή της δικαιοσύνης θα πρέπει να διέπει όχι μόνο τους ηγέτες, αλλά και την προσωπική μας ζωή.
Θα αναφέρουμε κάποια ιστορικά στοιχεία για τη ζωή του Κύρου, που σχετίζονται με την εκπλήρωση των προφητειών του Ησαΐα:
Ο Κύρος (εβραϊκά «Κορές») ήταν ο πρώτος ηγεμόνας της Περσικής αυτοκρατορίας, από το 558-528 π.Χ. Ήταν γιος του Καμβύση και της Μανδάνης, κόρης του βασιλιά της Μηδίας Αστυάγη.
Υπήρξε μεγάλος στρατιωτικός ηγέτης, που χρησιμοποίησε αρκετά πρωτότυπα μέσα και έξυπνους τρόπους για τις κατακτήσεις του, όπως π.χ. την εκτροπή της κοίτης του ποταμού Ευφράτη για να καταλάβει τη Βαβυλώνα, και κυβέρνησε με σοφία κατορθώνοντας έτσι να μην έχει αντιδράσεις από τους λαούς που είχε κυριέψει. Κυβέρνησε δημοκρατικά, γι’ αυτό και οι Πέρσες τον αποκαλούσαν «πατέρα του λαού» (Ηρόδοτος ΙΙΙ, 89).
Η συμπεριφορά του Κύρου απέναντι στους κατακτημένους λαούς ήταν τελείως διαφορετική από εκείνη των προηγούμενων Ασσυρίων και Βαβυλωνίων βασιλέων. Αντί να μετακινήσει πληθυσμούς και να καταστρέψει πολιτισμικά κέντρα, υποστήριξε την επανεγκατάσταση των λαών στον τόπο τους, την ελευθερία λατρείας τους και την ανοικοδόμηση των πόλεών τους.
Στον ελληνόφωνο χώρο, ο Ξενοφών περιγράφει τον Κύρο ως ιδανικό και ανεκτικό ηγεμόνα, ο οποίος έχαιρε εκτίμησης, όχι μόνο μεταξύ του λαού του, αλλά και των Ελλήνων. Η εξιδανικευμένη βιογραφία του από τον Έλληνα ιστορικό («Κύρου Παιδεία») γράφτηκε μάλλον με σκοπό την προβολή του ιδανικού μονάρχη για τη διάπλαση των Ελλήνων.
Ο Αριστοτέλης τον αποκαλεί ελευθερωτή και ευεργέτη των λαών και τον θεωρούσε επίσης υπόδειγμα ηγέτη.
Τα διατάγματα του Κύρου, που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, ήταν χαραγμένα στην Ακκαδική γλώσσα σε κύλινδρο από ψημένο πηλό.
Το 539 π.Χ., τα στρατεύματα του Κύρου του Μεγάλου, του πρώτου βασιλιά της αρχαίας Περσίας, κατέκτησαν την πόλη της Βαβυλώνας. Αλλά οι επόμενες ενέργειές του ήταν αυτές που σήμαναν μια μεγάλη πρόοδο για τον άνθρωπο: Ελευθέρωσε τους σκλάβους, διακήρυξε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν τη θρησκεία τους και εδραίωσε φυλετική ισότητα. Αυτές και άλλες αποφάσεις καταγράφηκαν σ’ ένα κύλινδρο από ψημένο πηλό στην Ακκαδική γλώσσα με σφηνοειδή γραφή. Το αρχαίο αυτό αρχείο, γνωστό σήμερα ως «Κύλινδρος του Κύρου», θεωρείται ως ο πρώτος χάρτης ανθρώπινων δικαιωμάτων στον κόσμο. Έχει μεταφραστεί και στις έξι επίσημες γλώσσες του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών και οι διατάξεις του προσομοιάζουν με τα τέσσερα πρώτα άρθρα της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρώπινων Δικαιωμάτων. Από τη Βαβυλώνα, η ιδέα των ανθρώπινων δικαιωμάτων γρήγορα εξαπλώθηκε στην Ινδία, στην Ελλάδα και τελικά στη Ρώμη.
Κατά το πρώτο έτος της βασιλείας του, διέταξε την ανοικοδόμηση του ναού του Θεού στην Ιερουσαλήμ, το 538 π.Χ. (Β' Χρονικών 36:22-23, Έσδρας 1:2, 4:3, 5:13) επέστρεψε τα σκεύη του Οίκου του Θεού, που ο Ναβουχοδονόσορ είχε πάρει και τα είχε τοποθετήσει στο ναό του θεού του (Έσδρας 1:7-11) και έδωσε άδεια για τη μεταφορά κέδρων από τον Λίβανο (Έσδρας 3:7). Το διάταγμα του Κύρου για την ανοικοδόμηση του Ναού βρέθηκε στα Εκβάτανα, μια οχυρωμένη πόλη της επαρχίας της Μηδίας, πάνω σ’ ένα κυλινδρικό βιβλίο (Έσδρας 6:2-3). Ο προφήτης Ησαΐας είχε προφητεύσει για την ανοικοδόμηση του Ναού: «που λέω στον Κύρο: Αυτός είναι ο ποιμένας μου, και θα εκπληρώσει όλα τα θελήματά μου, και λέω στην Ιερουσαλήμ: ‘Θα ξαναχτιστείς’, και στο ναό μου: ‘Θα μπουν τα θεμέλιά σου’» (Ησαΐας 44:28) κι ότι θα εκπληρώνονταν τα σχέδια του Θεού για το λαό Ισραήλ: «...Για τον Ιακώβ τον δούλο μου και τον Ισραήλ τον εκλεκτό μου, σε κάλεσα μάλιστα με το όνομά σου, σε επονόμασα, αν και δεν με γνώρισες...» (Ησαΐας 45:4). Ο Ησαΐας τον αναφέρει «βοσκό του ΚΥΡΙΟΥ»: «Αυτός είναι ο ποιμένας μου, και θα εκπληρώσει όλα τα θελήματά μου» (Ησαΐας 44:28) και «ο χρισμένος»: «Έτσι λέει ο ΚΥΡΙΟΣ προς τον χρισμένο του, τον Κύρο...» (Ησαΐας 45:1).
Ο παππούς του, ο Αστυάγης, βασιλιάς των Μήδων, είχε ένα προφητικό όνειρο λίγο πριν γεννήσει η κόρη του τον Κύρο, στο οποίο είδε να βγαίνει από την κοιλιά της ένα δένδρο και να απλώνεται σε όλη την Ασία. Ένας σοφός του ερμήνευσε ότι το παιδί που θα γεννιόταν θα γινόταν ο ηγέτης μιας τεράστιας αυτοκρατορίας στην Ασία. Ο Αστυάγης νιώθοντας το θρόνο του να απειλείται, διέταξε ένα βασιλικό σύμβουλο να σκοτώσει το παιδί μόλις γεννηθεί, αλλά εκείνος το παρέδωσε σ’ ένα βοσκό που το έκρυψε και το μεγάλωσε, μέχρις ότου πέθανε ο παππούς του και μπόρεσε να επιστρέψει στο παλάτι. Το γεγονός αυτό, του καλέσματος από την κοιλιά της μητέρας του και της μετέπειτα διάσωσής του, διατυπώνεται στον Ησαΐα, όταν ο Θεός απευθύνεται στον Κύρο και του λέει ότι τον είχε καλέσει από αρχής και τον είχε λυτρώσει (ελευθερώσει από τον θάνατο που ήθελε ο παππούς του):
«Έτσι λέει ο ΚΥΡΙΟΣ, που σε λύτρωσε, και σε έπλασε από την κοιλιά...» (Ησαΐας 44:24).
Αυτό που επιβεβαιώνει ξανά και ξανά ο προφητικός λόγος είναι ότι με την εύνοια του Θεού ο Κύρος διακρίθηκε για δύο πράγματα ως κατακτητής: για τη σοφία του να κερδίζει μάχες και για τη μεγαλοψυχία του απέναντι στους κατακτημένους με το να σέβεται τον πολιτισμό, τη θρησκεία τους, ακόμα και να διορίζει τοπικούς διοικητές (σατράπες) από τους ντόπιους, για να είναι πιο κοντά στη νοοτροπία των λαών τους.
Με τη δίκαιη και φιλάνθρωπη νομοθεσία που επέβαλλε στους κατακτημένους λαούς, ελευθερώνοντας τους δούλους και δίνοντας δικαιώματα στους δούλους ίσα με αυτά των μισθωτών (τα μεγαλοπρεπή παλάτια που οικοδόμησε στην Περσέπολη χτίστηκαν από μισθωτούς, μοναδική εξαίρεση στην αρχαιότητα) και ίσα δικαιώματα σε γυναίκες και άνδρες (που στην αρχαία περσική κοινωνία είχαν δικαίωμα διαζυγίου, μοναδική επίσης εξαίρεση στην αρχαιότητα), ο Κύρος επονομάστηκε επάξια Μέγας και κέρδιζε (εκτός από τις μάχες) και τον θαυμασμό και σεβασμό των υπηκόων της αχανούς αυτοκρατορίας του, που εκτεινόταν από την Αίγυπτο και την Ιωνία μέχρι το Αφγανιστάν. Όταν κατέκτησε τη Βαβυλώνα ελευθέρωσε όλους τους αιχμαλώτους και έγραψε ότι οι δούλοι έχουν ίσα δικαιώματα με τους ελεύθερους και ότι οι θρησκείες και οι πόλεις όλων των λαών πρέπει να γίνουν σεβαστές. Ο «Κύλινδρος του Κύρου», που φυλάσσεται στο Βρετανικό Μουσείο κι από κάποιους ιστορικούς χαρακτηρίστηκε ως ο πρώτος χάρτης ανθρώπινων δικαιωμάτων, είναι η διακήρυξη που ονομάζεται από τον Θεό «η διαθήκη [του Κύρου] προς τους λαούς»:
«Εγώ ο ΚΥΡΙΟΣ σε κάλεσα με δικαιοσύνη και θα κρατάω το χέρι σου, και θα σε διαφυλάττω και θα σε κάνω διαθήκη του λαού» (Ησαΐας 42:6).
«Έτσι λέει ο ΚΥΡΙΟΣ: ...θα σε δώσω για διαθήκη των λαών, για να ανορθώσεις τη γη, να κληροδοτήσεις ερημωμένες κληρονομιές, λέγοντας στους δέσμιους: ‘Βγείτε έξω’, σ’ αυτούς που είναι στο σκοτάδι: ‘Φανερωθείτε’» (Ησαΐας 49:5-9).
Επίσης, όσον αφορά τη θρησκεία του Ισραήλ, όχι μόνον αναγνώρισε το δικαίωμα των εξόριστων Εβραίων να επιστρέψουν στη γη τους, αλλά έδωσε και διαταγές να τους βοηθήσουν να ανοικοδομήσουν το Ναό στην Ιερουσαλήμ. Αυτό που είναι πολύ σημαντικό από πνευματική άποψη, όπως λέει η Βίβλος, είναι η αναγνώριση από τον Κύρο του Θεού ΓΙΑΧΒΕ και το ότι η ενέργειά του αυτή παρακινήθηκε από το Πνεύμα του Θεού:
«Και στον πρώτο χρόνο του Κύρου, του βασιλιά της Περσίας, για να εκπληρωθεί ο λόγος του ΚΥΡΙΟΥ, που δόθηκε με το στόμα του προφήτη Ιερεμία, ο ΚΥΡΙΟΣ διέγειρε το πνεύμα του Κύρου, του βασιλιά της Περσίας και διακήρυξε σε όλο το βασίλειό του και μάλιστα γραπτώς, τα εξής: Έτσι λέει ο Κύρος, ο βασιλιάς της Περσίας: Ο ΚΥΡΙΟΣ, ο Θεός του ουρανού, έδωσε σε μένα όλα τα βασίλεια της γης, και αυτός με πρόσταξε να του οικοδομήσω έναν οίκο στην Ιερουσαλήμ, που είναι στην Ιουδαία. Ποιος από σας είναι από όλο τον λαό του; Ο Θεός του ας είναι μαζί του και ας ανέβει στην Ιερουσαλήμ, που είναι στην Ιουδαία και ας οικοδομήσει τον οίκο του ΚΥΡΙΟΥ του Θεού του Ισραήλ, αυτός είναι ο Θεός στην Ιερουσαλήμ. Και καθέναν που απέμεινε, από όλους τους τόπους όπου παροικεί, ας τον βοηθήσουν οι άνδρες του τόπου του με ασήμι και με χρυσάφι και με αγαθά και με κτήνη, εκτός από την προαιρετική προσφορά για τον οίκο του Θεού, που είναι στην Ιερουσαλήμ» (Έσδρας 1:1-6).
Τέλος, ένα ιστορικό στοιχείο που είναι σημαντικό να προσθέσουμε, για να ολοκληρώσουμε την ιστορική εικόνα του Κύρου, είναι η θρησκεία των Περσών. Ήταν μια θρησκεία βασισμένη στη διδασκαλία του Ζαρατούστρα (Ζωροάστρη), ενός Πέρση προφήτη που έζησε περί τον 10ο έως τον 8ο αιώνα π.Χ. και διακήρυξε ότι υπάρχει ένας αγαθός θεός (Αχούρα Μάζντα = Κύριος της σοφίας), δημιουργός του υλικού κόσμου, που θέλει δικαιοσύνη, έλεος και αγνότητα από τον άνθρωπο, και ο οποίος εκφράζει τις δυνάμεις της ζωής, του φωτός, της αλήθειας και της δημιουργίας. Σε αντίθεση, υπάρχει μια οντότητα του κακού, ο Αχουριμάν, που εκφράζει το θάνατο, την καταστροφή, το σκότος, το ψεύδος και την αδικία. Ο άνθρωπος με αγαθές σκέψεις, αγαθούς λόγους, αγαθές πράξεις πολεμά το κακό κι εδραιώνει τη βασιλεία του αγαθού, μέχρι την ημέρα που θα έρθει ένας σωτήρας από τον ουρανό, ο οποίος θα αναστήσει τους νεκρούς και θα φέρει τη δικαιοσύνη και την ειρήνη στη γη αιώνια. Με το πέρασμα του χρόνου, η θρησκεία αυτή του Ζωροάστρη, που αρχικά δεν ήταν ειδωλολατρική, αναμίχθηκε με την προϋπάρχουσα ειδωλολατρική θρησκεία και έτσι την εποχή του Κύρου η θρησκεία των Περσών ήταν ένα μίγμα Ζωροαστρισμού, ειδωλολατρίας και μαγείας, αλλά διατηρούσε πάντα σε μεγάλη αξία την αρετή, το έλεος, τη δικαιοσύνη και την υποταγή στους νόμους της. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον ανατράφηκε ο Κύρος και δεν είναι τόσο παράξενο που είχε ανεπτυγμένη αίσθηση δικαιοσύνης και σεβασμού προς τον Θεό. Η εκλογή λοιπόν του Κύρου από τον Θεό δεν ήταν τυχαία και αυθαίρετη, αλλά βασιζόταν στις υγιείς πνευματικές αρχές που είχαν οι Πέρσες και που πρέπει να τονίσουμε, ότι κανένας άλλος λαός (με εξαίρεση τους Ισραηλίτες) δεν διέθετε την εποχή εκείνη. Το πνευματικό έργο που είχε αρχίσει ο Ζωροάστρης ανάμεσα στο λαό των Περσών, συνεχίστηκε με την αναγνώριση του Θεού ΓΙΑΧΒΕ από τον Κύρο και στη συνέχεια από τον Δαρείο και φτάνει μέχρι τους Πέρσες μάγους που οδηγήθηκαν από το άστρο και από άγγελο στο να αναγνωρίσουν τον νεογέννητο Μεσσία, τον βασιλιά του Ισραήλ.
Ακολουθεί η παράθεση των προφητειών, των θεϊκών διακηρύξεων, σχετικά με τον Κύρο:
«Σιωπάτε μπροστά μου, ω νησιά, και οι λαοί ας ανανεώσουν δύναμη, ας πλησιάσουν, και τότε ας μιλήσουν, ας προσέλθουμε μαζί σε κρίση. Ποιος σήκωσε τον δίκαιο από την ανατολή [τον Κύρο από την Περσία], τον προσκάλεσε κατά πόδας του, του παρέδωσε τα έθνη, και τον έκανε κύριο επάνω στους βασιλιάδες; Ποιος τους παρέδωσε στη μάχαιρά του σαν χώμα, και στο τόξο σαν άχυρο που σπρώχνεται από τον άνεμο; Τους καταδίωξε, και πέρασε από μέσα με ασφάλεια, από τον δρόμο, που δεν είχε περπατήσει με τα πόδια του. Ποιος ενέργησε και τον έκανε, καλώντας τις γενεές εξαρχής; Εγώ ο ΚΥΡΙΟΣ, ο πρώτος και αυτός που είναι με τους έσχατους, εγώ, ο ίδιος. Τα νησιά είδαν και φοβήθηκαν, τα πέρατα της γης τρόμαξαν, πλησίασαν και ήρθαν» (Ησαΐας 41:1-5),
«Σήκωσα έναν από τον βορρά [ως προς τη γη Ισραήλ] και θα έρθει, από την ανατολή του ηλίου [την Περσία] θα επικαλείται το όνομά μου και θα πατήσει επάνω στους ηγεμόνες σαν επάνω σε πηλό, και όπως ο κεραμέας καταπατάει τον άργιλο. Ποιος τα ανήγγειλε αυτά εξαρχής, για να γνωρίσουμε; Και προ του καιρού τους, για να πούμε: Αυτός είναι ο δίκαιος;...» (Ησαΐας 41:25-26).
«Να, ο δούλος μου, που υποστήριξα, ο εκλεκτός μου, στον οποίο η ψυχή μου ευαρεστήθηκε. Έβαλα επάνω του το πνεύμα μου, θα εξαγγείλει κρίση στα έθνη. Δεν θα φωνάξει ούτε θα ανακράξει ούτε θα κάνει τη φωνή του να ακουστεί στους δρόμους. Καλάμι σπασμένο δεν θα το συντρίψει, και λινάρι που καπνίζει δεν θα το σβήσει [δηλαδή θα είναι ελεήμων και φιλεύσπλαχνος], θα εκφέρει κρίση με αλήθεια [θα κρίνει, θα δικάζει με βάση την αλήθεια]. Δεν θα παύσει ούτε θα μικροψυχήσει, μέχρις ότου βάλει κρίση επάνω στη γη, και τα νησιά θα προσμένουν τον νόμο του. Έτσι λέει ο Θεός ο Κύριος, αυτός που δημιούργησε τους ουρανούς, και τους άπλωσε, αυτός που στερέωσε τη γη, και όσα γεννιούνται από αυτή, αυτός που έδωσε πνοή στον λαό, που είναι επάνω σ’ αυτήν και πνεύμα σ’ αυτούς που περπατούν επάνω σ’ αυτήν. Εγώ ο ΚΥΡΙΟΣ σε κάλεσα με δικαιοσύνη και θα κρατάω το χέρι σου, και θα σε διαφυλάττω και θα σε κάνω διαθήκη του λαού [των ανθρώπων], φως των εθνών, για να ανοίξεις τα μάτια των τυφλών, και να βγάλεις τους δέσμιους από τα δεσμά, αυτούς που κάθονται σε σκοτάδι από το σπίτι της φυλακής [απελευθέρωση αιχμαλώτων]. Εγώ είμαι ο ΚΥΡΙΟΣ, αυτό είναι το όνομά μου, και δεν θα δώσω τη δόξα μου σε άλλον ούτε την αίνεσή μου στα γλυπτά. Να, ήρθαν τα εξαρχής, κι εγώ αναγγέλλω νέα πράγματα, πριν ξεφυτρώσουν, σας μιλάω γι’ αυτά» (Ησαΐας 42:1-9).
«Ακούστε, ω κουφοί, κι ανοίξτε τα μάτια σας, ως τυφλοί, για να δείτε. Ποιος είναι τυφλός, παρά ο δούλος μου; Ή, κουφός, παρά ο μηνυτής μου, που εγώ έστειλα; Ποιος είναι τυφλός, παρά ο τέλειος; Και ποιος είναι τυφλός, παρά ο δούλος του ΚΥΡΙΟΥ; Βλέπεις πολλά, αλλά δεν παρατηρείς, ανοίγεις τα αυτιά, αλλά δεν ακούς [ο αμερόληπτος βασιλιάς]. Ο ΚΥΡΙΟΣ έδειξε σ’ αυτόν εύνοια ένεκα της δικαιοσύνης του, θα μεγαλύνει τον νόμο του, [1] και θα τον καταστήσει έντιμο» (Ησαΐας 42:18-21).
«Έτσι λέει ο ΚΥΡΙΟΣ, που σε λύτρωσε, [2] και σε έπλασε από την κοιλιά: Εγώ είμαι ο ΚΥΡΙΟΣ, που δημιούργησα τα πάντα, ο μόνος που άπλωσα τους ουρανούς, που στερέωσα τη γη από μόνος μου, που ματαιώνω τα σημάδια των ψευδολόγων, και κάνω τους μάντεις παράφρονες, που ανατρέπω τους σοφούς και μωραίνω την επιστήμη τους, που στερεώνω τον λόγο του δούλου μου και εκπληρώνω τη βουλή των μηνυτών μου, που λέω στην Ιερουσαλήμ: Θα κατοικηθείς, και στις πόλεις του Ιούδα: Θα ξαναχτιστείτε, και θα ανορθώσω τα ερείπιά του, που λέω στην άβυσσο: Γίνε ξηρά, και θα ξεράνω τους ποταμούς σου, που λέω στον Κύρο: Αυτός είναι ο ποιμένας μου, και θα εκπληρώσει όλα τα θελήματά μου, και λέω στην Ιερουσαλήμ: Θα ξαναχριστείς, και στο ναό μου: Θα μπουν τα θεμέλιά σου» (Ησαΐας 44:24-28).
«Έτσι λέει ο ΚΥΡΙΟΣ προς τον χρισμένο του, τον Κύρο, του οποίου κράτησα το δεξί χέρι, για να υποτάξω μπροστά του τα έθνη, και να λύσω την οσφύ των βασιλιάδων, για να ανοίξω μπροστά του τα δίθυρα, και οι πύλες δεν θα κλειστούν. Εγώ θα πάω μπροστά σου, και θα εξομαλύνω τους στρεβλούς δρόμους, θα συντρίψω τις χάλκινες θύρες, και θα κόψω τους σιδερένιους μοχλούς. Και θα σου δώσω θησαυρούς που φυλάγονται σε σκοτάδι και πλούτη που είναι κρυμμένα σε απόκρυφα μέρη, για να γνωρίσεις ότι εγώ είμαι ο ΚΥΡΙΟΣ, που σε καλώ κατ’ όνομα, ο Θεός του Ισραήλ. Για τον Ιακώβ τον δούλο μου και τον Ισραήλ τον εκλεκτό μου, σε κάλεσα μάλιστα με το όνομά σου, σε επονόμασα, αν και δεν με γνώρισες. Εγώ είμαι ο ΚΥΡΙΟΣ, και δεν υπάρχει άλλος, Θεός εκτός από μένα δεν υπάρχει. Εγώ σε περίζωσα, αν και δεν με γνώρισες, για να γνωρίσουν από ανατολών του ήλιου μέχρι δυσμών, ότι εκτός από μένα δεν υπάρχει κανένας, εγώ είμαι ο ΚΥΡΙΟΣ, και δεν υπάρχει άλλος» (Ησαΐας 45:1-6).
«Εγώ σήκωσα εκείνον [τον Κύρο] σε δικαιοσύνη, και θα διευθύνω όλους τους δρόμους του. Αυτός θα οικοδομήσει την πόλη μου [Ιερουσαλήμ] και θα επιστρέψει τους αιχμαλώτους μου, όχι με λύτρο ούτε με δώρα [αυτοπροαίρετα έστειλε πίσω ο Κύρος τους Ισραηλίτες], λέει ο ΚΥΡΙΟΣ των δυνάμεων. Έτσι λέει ο ΚΥΡΙΟΣ: Ο κόπος της Αιγύπτου και το εμπόριο της Αιθιοπίας και των Σαβαίων, ανδρών μεγαλόσωμων, θα περάσουν σε σένα, και θα είναι δικοί σου... και θα σε προσκυνήσουν, θα σε ικετεύσουν, λέγοντας: Βέβαια, ο Θεός είναι σε σένα και δεν υπάρχει κανένας άλλος Θεός» (Ησαΐας 45:13-14).
«...ο οποίος εξαρχής αναγγέλλω το τέλος, και από προγενέστερα, αυτά που δεν συνέβηκαν, λέγοντας: Η βουλή μου θα σταθεί, και θα εκτελέσω ολόκληρο το θέλημά μου, ο οποίος κράζω στο αρπακτικό πουλί από ανατολάς, τον άνδρα της θέλησής μου [τον Κύρο] από γη μακρινή [την Περσία], ναι, μίλησα και θα κάνω να γίνει, βουλεύτηκα, και θα το εκτελέσω» (Ησαΐας 46:10-11).
«Όλοι εσείς, συγκεντρωθείτε, και ακούστε, ποιος από αυτούς τα ανήγγειλε αυτά; Ο ΚΥΡΙΟΣ τον αγάπησε [τον Κύρο], γι’ αυτό θα εκπληρώσει το θέλημά του επάνω στη Βαβυλώνα και ο βραχίονάς του θα είναι ενάντια στους Χαλδαίους [ο Κύρος κατέκτησε την πανίσχυρη Βαβυλώνα μέσα σε μια νύχτα]. Εγώ, εγώ μίλησα, ναι, τον κάλεσα, τον έφερα, κι εγώ θα ευοδώσω τον δρόμο του» (Ησαΐας 48:14-15). [3]
«Τώρα, λοιπόν, λέει ο ΚΥΡΙΟΣ, - αυτός που με έπλασε για δούλο του από την κοιλιά, για να επαναφέρω σ’ αυτόν τον Ιακώβ και για να συγκεντρωθεί σ’ αυτόν ο Ισραήλ [διακήρυξη - ομολογία του Κύρου] και θα δοξαστώ στα μάτια του ΚΥΡΙΟΥ και ο Θεός μου θα είναι η δύναμή μου - και είπε: Είναι μικρό πράγμα να είσαι δούλος μου για να ανορθώσεις τις φυλές του Ιακώβ και να επαναφέρεις το υπόλοιπο του Ισραήλ; Επιπλέον, θα σε δώσω φως στα έθνη, για να είσαι η σωτηρία μου μέχρις εσχάτου της γης. Έτσι λέει ο ΚΥΡΙΟΣ, ο Λυτρωτής του Ισραήλ, ο Άγιός του...: Βασιλιάδες θα σε δουν και θα σηκωθούν, ηγεμόνες και θα σε προσκυνήσουν, ένεκα του ΚΥΡΙΟΥ, που είναι πιστός, του Αγίου του Ισραήλ, που σε έκλεξε. Έτσι λέει ο ΚΥΡΙΟΣ: Σε καιρό δεκτό σε εισάκουσα και σε ημέρα σωτηρίας σε βοήθησα, και θα σε διαφυλάξω και θα σε δώσω για διαθήκη των λαών, για να ανορθώσεις τη γη, να κληροδοτήσεις ερημωμένες κληρονομιές, λέγοντας στους δέσμιους: ‘Βγείτε έξω’, σ’ αυτούς που είναι στο σκοτάδι: ‘Φανερωθείτε’» (Ησαΐας 49:5-9).
«Πνεύμα ΚΥΡΙΟΥ του Θεού είναι επάνω μου, επειδή, ο ΚΥΡΙΟΣ με έχρισε για να ευαγγελίζομαι στους φτωχούς, με απέστειλε για να γιατρέψω τους συντριμμένους στην καρδιά, να κηρύξω ελευθερία στους αιχμαλώτους και άνοιγμα δεσμωτηρίου στους δέσμιους, για να κηρύξω χρόνο ευπρόσδεκτο στον ΚΥΡΙΟ και ημέρα εκδίκησης του Θεού μας, για να παρηγορήσω όλους αυτούς που πενθούν, για να καθορίσω σ’ αυτούς που πενθούν στη Σιών, να τους δώσω ωραιότητα, αντί στάχτης, λάδι ευφροσύνης, αντί για πένθος, στολή αίνεσης, αντί του πνεύματος της αδιαφορίας, για να ονομάζονται δέντρα δικαιοσύνης, φύτευμα του ΚΥΡΙΟΥ, για δική του δόξα. Και θα ανοικοδομήσουν τις παλιές ερημώσεις, θα ανεγείρουν τα αρχαία ερείπια και θα ανακαινίσουν τις έρημες πόλεις, αυτές που ήταν ερημωμένες από γενεές γενεών» (Ησαΐας 61:1-4).
Μπορεί από την Ιστορία ο Κύρος να αποκλήθηκε «Μέγας», αλλά από τον Θεό αποκλήθηκε, όπως είδαμε στις προφητείες, «δίκαιος». Αυτό που φανερώνεται σαν κύριο χαρακτηριστικό του Κύρου είναι ότι είναι δίκαιος και ελεήμων βασιλιάς, με αμερόληπτη κρίση και απονομή ισότητας και δικαιοσύνης, με σεβασμό στον άνθρωπο και πίστη στον Θεό και τους νόμους Του. Όλα αυτά είναι χαρακτηριστικά του έσχατου και αιώνιου βασιλιά, του Ιησού Χριστού, και στα μεταξύ, μέχρις ότου έρθει Εκείνος, αυτά πρέπει να αποτελούν χαρακτηριστικά δικά μας, των μαθητών Του.
ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Πράγματι, ο νόμος (η νομοθεσία) του Κύρου έγινε ξακουστή και επηρέασε πολλούς νομοθέτες άλλων λαών.
[2] Η αναφορά αυτή αντιστοιχεί: α) στο όνειρο του Αστυάγη, όπου ο Κύρος, ενώ βρισκόταν ακόμα στην κοιλιά της μητέρας του, είχε πλαστεί από τον Θεό να γίνει ηγέτης της πρώτης μεγάλης αυτοκρατορίας της αρχαιότητας, και β) στη μετέπειτα σωτηρία του Κύρου ως βρέφους που γλύτωσε το θάνατο από τον Αστυάγη, και παραδόθηκε από ένα βασιλικό σύμβουλο σ’ ένα βοσκό που τον μεγάλωσε, μέχρις ότου πεθάνει ο Αστυάγης και επιστρέψει στο παλάτι.
[3] Η ανοικοδόμηση της Ιερουσαλήμ, του Ναού, και των πόλεων του Ισραήλ έγινε επί Κύρου - η τελική ανοικοδόμηση της κατεστραμμένης ανθρωπότητας θα γίνει επί βασιλείας του Ιησού Χριστού.
5/10/10
Εκτρώσεις: Ο σιωπηρός πόλεμος
ΕΝΑΣ ΑΚΗΡΥΧΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
Ένας πραγματικός πόλεμος έχει κηρυχτεί ενάντια στα έμβρυα, τόσο στη χωρά μας όσο και διεθνώς. Είναι ένας πόλεμος που διεξάγεται εδώ και δεκαετίες και όσο περνάνε τα χρόνια, τα θύματά του αυξάνονται. Δεν διεξάγονται διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του, όπως γίνεται με άλλους πολέμους... Ένας σιωπηρός πόλεμος, για τον οποίον καμιά εφημερίδα δεν αναφέρει κάτι, με τον οποίον κανένας τηλεοπτικός ή ραδιοφωνικός σταθμός δεν ασχολείται, αν και υπάρχουν καθημερινά εκατοντάδες θύματα, πολύ περισσότερα από όσα θα είχε ένας παγκόσμιος στρατιωτικός πόλεμος!
Ο «πόλεμος» των εκτρώσεων στην Ελλάδα έχει πάρει κολοσσιαίες διαστάσεις τα τελευταία 24 χρόνια (από το 1986 που νομιμοποιήθηκαν): ο μέσος όρος εκτρώσεων κάθε χρόνο, σύμφωνα με κάποιες στατιστικές, ανέρχεται περίπου σε 300.000! Αυτό σημαίνει 22.000 εκτρώσεις κάθε μήνα ή για να το μεταφράσουμε σε ημερήσια βάση (με 22 εργάσιμες μέρες το μήνα): 1.000 εκτρώσεις την ημέρα!
Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά εκτρώσεων στον κόσμο και το μεγαλύτερο σε χώρες της Δύσης (ΗΠΑ, Δυτική Ευρώπη). Σε χώρες του Τρίτου κόσμου (Λατινική Αμερική, πρώην ΕΣΣΔ, Κίνα) υπάρχουν ακόμα μεγαλύτερα ποσοστά, που όμως οφείλονται είτε στην έλλειψη πληροφόρησης σχετικά με τις μεθόδους αντισύλληψης/προφύλαξης, είτε, το πιο σύνηθες, στην αδυναμία εφαρμογής αντισύλληψης/προφύλαξης λόγω μεγάλης φτώχειας.
Στη σημερινή Ελλάδα όμως ούτε τόση φτώχεια ούτε τόση άγνοια υπάρχει σε σχέση με την αντισύλληψη/προφύλαξη, άρα το τεράστιο αυτό ποσοστό είναι τελείως αδικαιολόγητο. Αν λάβουμε υπόψη μας ότι έχουμε μόνο 100.000 γεννήσεις το χρόνο, τότε καταλαβαίνουμε ότι έχουμε τρεις εκτρώσεις στις τέσσερις εγκυμοσύνες! Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη αντιστοιχία εκτρώσεων/κυήσεων παγκόσμια. Δηλαδή, από τα τέσσερα έμβρυα, μόνο το ένα γλυτώνει, τα άλλα τρία στερούνται του δικαιώματος της ζωής!
ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ Η ΕΚΤΡΩΣΗ ΜΕ ΦΟΝΟ;
Ας εξετάσουμε όμως το πρόβλημα από την αρχή. Είναι η έκτρωση φόνος μιας ανθρώπινης ζωής;
Στο ερώτημα αυτό όλα τα δόγματα της χριστιανικής θρησκείας (Ορθοδόξων, Καθολικών, Διαμαρτυρομένων) απαντούν καταφατικά. Και όχι μόνον ο Χριστιανισμός, αλλά και ο Ιουδαϊσμός, ο Μουσουλμανισμός και όλες οι θρησκείες, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, καταδικάζουν την έκτρωση, θεωρώντας την ισοδύναμη με φόνο γιατί σέβονται το έμβρυο ως ανθρώπινη οντότητα. Ποια είναι όμως η άποψη και η στάση των μη θρησκευόμενων ανθρώπων σήμερα;
Η συνήθης, βολική άποψη (για να καθησυχάζει συνειδήσεις) που έχει διαδοθεί πλατιά, είναι ότι το έμβρυο αποτελεί μέρος του σώματος της μητέρας και άρα η γυναίκα, που έχει δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει με το σώμα της, μπορεί και να αποφασίσει να κάνει έκτρωση, να «αποβάλλει ένα τμήμα του σώματός της», όπως θα λέγαμε πιο «εξευγενισμένα». Αυτή δυστυχώς είναι μια ωραιοποίηση της βαρβαρότητας, μια δικαιολόγηση του σκληρού συμφέροντος και του εγωισμού του ανθρώπου.
Η απλή αλήθεια (που δεν χρειάζεται κάποιος ιδιαίτερες επιστημονικές γνώσεις για να την καταλάβει) είναι ότι το έμβρυο δεν είναι τμήμα του σώματος της γυναίκας, αλλά ένα άλλο σώμα, ένα ανεξάρτητο σώμα που τρέφεται και αναπτύσσεται από το σώμα της γυναίκας. Το έμβρυο είναι ένας άλλος οργανισμός και φυσικά μια άλλη ψυχή, ένα διαφορετικό πνεύμα από τη γυναίκα/μητέρα του. Το ότι τρέφεται από αυτήν δε σημαίνει ότι είναι μέρος του οργανισμού της, γιατί και μετά τη γέννησή του το βρέφος συνεχίζει να τρέφεται τους πρώτους μήνες αποκλειστικά από τη μητέρα του. Αφού λοιπόν το έμβρυο δεν είναι μέλος του σώματος της γυναίκας, αλλά ένας ανεξάρτητος άνθρωπος, δεν είναι στην εξουσία της μητέρας να το αποκόψει, όπως ακριβώς και δεν έχει δικαίωμα να θανατώσει το νεογέννητο βρέφος της για κανένα λόγο. Η έκτρωση δεν είναι «αφαίρεση ενός τμήματος του σώματος της γυναίκας», αλλά «αφαίρεση ενός ανθρώπου που τρέφεται από τη γυναίκα».
Εφόσον ο φόνος ορίζεται ως «αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής» και το έμβρυο είναι μια ανθρώπινη ζωή, άρα η έκτρωση ισοδυναμεί με φόνο, είναι φόνος. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια, χωρίς καμιά ωραιοποίηση. Η έκτρωση είναι φόνος και μάλιστα ενός αθώου, ενός παιδιού, ενός ανυπεράσπιστου ανθρώπου, ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να αμυνθεί ή να αντιδράσει με κάποιον τρόπο, ούτε καν να φωνάξει... Είναι ένας φόνος σιωπηρός, κρυμμένος, τίποτα δεν φαίνεται, γιατί ο άνθρωπος που φονεύεται κατοικεί «εν τω κρυπτώ, στα κατώτατα της γης». Κανένας δεν τον βλέπει, κανένας δεν τον ακούει, κανένας δεν τον ξέρει, κανένας δε νοιάζεται γι’ αυτόν... Είναι μόνο μια ανεπιθύμητη παρουσία, μια ζωή που μας εμποδίζει, που μας δημιουργεί προβλήματα, ένας άνθρωπος που πρέπει να βγει από το δρόμο μας...
Θεωρίες φτιάχνονται πολλές, λόγια ακούγονται μεγάλα, ελαφρυντικά επινοούνται ποικίλα, όλα για να καθησυχάσουν τη συνείδηση της μητέρας, του πατέρα, των συγγενών, του γιατρού, της κοινωνίας μας, του πολιτισμού μας (του τόσο υποκριτικού και σκληρού, του τόσο «ευαίσθητου» για τα ανθρώπινα δικαιώματα)...
Αν το έμβρυο θανατωθεί μόλις βγει από την κοιλιά της μητέρας του, αυτό θεωρείται φόνος, έγκλημα και μάλιστα πολύ αποτρόπαιο. «Νεαρή μητέρα σκότωσε το μωρό της», γράφουν τότε οι εφημερίδες με φρίκη και αποτροπιασμό, ενώ κάθε μέρα σκοτώνονται εκατοντάδες μωρά και κανείς δεν γράφει γι’ αυτά! Ποια λογική, ή μάλλον ποιος παραλογισμός κρύβεται πίσω από αυτό; Η δικαιολογία ότι το έμβρυο μέχρις ότου γεννηθεί δεν είναι άνθρωπος. Μέχρις ότου βγει από τη μήτρα και έρθει στο φως δεν θεωρείται άνθρωπος. Αυτός είναι ένας αυθαίρετος ορισμός που δίνουν σύγχρονοι γιατροί ή νομικοί. Αυτή η μηχανιστική αντίληψη περί ανθρώπου βασίζεται στην υλιστική επιστήμη και στη μηχανοκρατική αντίληψη της ζωής, που άρχισε να διαμορφώνεται από τον 18ο αιώνα και δυστυχώς μέχρι και σήμερα αποτελεί τη βάση της ιατρικής και νομικής αντιμετώπισης του ανθρώπου και του εμβρύου.
Βέβαια πρέπει να πούμε ότι η Διακήρυξη της Γενεύης επιβάλλει στους γιατρούς να προστατεύουν την ανθρώπινη ζωή «από την ώρα της σύλληψης, έστω και κάτω από απειλή». Αν και οι περισσότεροι γυναικολόγοι για λόγους συμφέροντος πραγματοποιούν εκτρώσεις, υπάρχουν κάποιοι που αντιτάσσονται σ’ αυτές. Για παράδειγμα, ο Γάλλος καθηγητής γυναικολογίας Λεζέν, ο οποίος δήλωσε: «Όπως όλοι οι επιστήμονες που παρατηρούν αμερόληπτα τα βιολογικά φαινόμενα, είμαι πεπεισμένος ότι το ανθρώπινο ον αρχίζει με τη γονιμοποίηση. Απ’ αυτό έπεται ότι η σκόπιμη εξάλειψη ενός εμβρύου, οποιασδήποτε ηλικίας, ισοδυναμεί με φόνο ανθρώπινου όντος».
ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΕΣ
Ο κυριότερος λόγος που γίνονται εκτρώσεις δεν είναι η άγνοια, αλλά το συμφέρον. Μας συμφέρει να απαλλαγούμε από τις ευθύνες μας, είτε για λόγους κοινωνικούς, είτε προσωπικούς, είτε οικογενειακούς, είτε οικονομικούς κλπ. Στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για νεαρές κοπέλες που ζουν με τους γονείς τους, και κινούνται σ’ ένα ασφυκτικό κοινωνικό περιβάλλον (όχι πραγματικά ηθικό, αλλά υποκριτικό). Οι γονείς τους, οι συγγενείς τους, οι γείτονες, ακόμα και οι φίλοι δεν ανέχονται την ιδέα της εγκυμοσύνης, δεν μπορούν να συγχωρέσουν το παραστράτημα της νεαρής κοπέλας, «ντρέπονται την κοινωνία»... Καλύτερα λοιπόν να πεθάνει ένας άνθρωπος, παρά να υποφέρουμε τη ντροπή, αλλά και τις οικονομικές και πρακτικές επιβαρύνσεις... Οι σημερινοί άνθρωποι, οι άνθρωποι που έχουν μάθει μόνο για δικαιώματα και όχι για υποχρεώσεις και καθήκοντα, είναι ιδιαίτερα ανεύθυνοι. Ακόμα και παντρεμένα ζευγάρια καταφεύγουν στην έκτρωση, όχι γιατί έχουν κανένα πρόβλημα, αλλά γιατί βαριούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να «μπουν σε νέους μπελάδες».
Δε σκεφτόμαστε τη ζωή που πρόκειται να έρθει στον κόσμο, αλλά το δικό μας πρόβλημα που ανακύπτει με την απρόσμενη εγκυμοσύνη: «Τι θα γίνει με μένα, τι θα πουν για μένα, τι θα κάνω εγώ, πώς θα μπορέσω εγώ, πώς θα ζήσω εγώ;» Για τον άλλον, γι’ αυτόν που βρίσκεται μέσα; «Τι να γίνει; Θα πρέπει να θυσιαστεί για να μπορέσω Εγώ...» Πρόκειται λοιπόν για μια θυσία στο Εγώ, για μια ανθρωποθυσία στο Εγώ, ή από θρησκευτική άποψη θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για μια θυσία στο θεό του Εγώ, που ξέρουμε ποιος είναι...
Δε χρειάζεται να αναφέρουμε άλλα για τις αιτίες των εκτρώσεων, όλοι μας τις κατανοούμε. Αυτό που πρέπει να τονίσουμε όμως είναι οι ευθύνες: όχι μόνο της εγκύου γυναίκας, αλλά και του άντρα της ή συντρόφου της, ο οποίος είναι συνυπεύθυνος για τη θανάτωση του εμβρύου. Στην περίπτωση μάλιστα μιας άγαμης νεαρής εγκύου (συνήθως ανήλικης), τεράστιες (ακόμα μεγαλύτερες και από τις ευθύνες της κοπέλας που κάνει έκτρωση) είναι οι ευθύνες των γονέων της, και κατ’ επέκταση όλου του κοινωνικού της περιβάλλοντος.
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΤΡΩΣΗ
Εκεί που συμφωνούν όλοι οι γιατροί και οι ψυχολόγοι, άσχετα αν είναι υπέρ ή κατά των εκτρώσεων, είναι στις πολύ άσχημες επιπτώσεις που έχει η έκτρωση πάνω στην υγεία της γυναίκας, σωματική και ψυχική. Σωματικά, αυξάνονται οι πιθανότητες για στειρότητα και αποβολή σε μελλοντική εγκυμοσύνη. Ψυχολογικά, η γυναίκα κατέχεται από έντονα συναισθήματα ενοχής, πένθους, κατάθλιψης, που προσπαθεί να τα απωθήσει και έτσι δημιουργεί υποσυνείδητα ψυχικά τραύματα που μπορεί να την συνοδεύουν σ’ όλη της τη ζωή. Οι δυνάμεις της ζωής και της μητρότητας, που ο Θεός έχει βάλει μέσα στην ψυχή της γυναίκας, και που ενεργοποιούνται ιδιαίτερα όταν είναι έγκυος, δολοφονούνται στην κυριολεξία, όταν γίνεται έκτρωση. Έτσι η γυναίκα, χωρίς να το συνειδητοποιεί, υφίσταται πολλές οδυνηρές ψυχολογικές συνέπειες. Γι’ αυτό, ενώ όπως είπαμε συνυπεύθυνος είναι και ο άντρας/πατέρας και άλλοι, η γυναίκα είναι αυτή που πραγματικά υποφέρει και υφίσταται όλες τις ψυχολογικές συνέπειες.
Αν πιστεύουμε στο Λόγο του Θεού, πρέπει να έχουμε υπόψη μας και κάτι άλλο πολύ σημαντικό σχετικά με τις συνέπειες, πέρα από αυτά που λέει η επιστήμη. Όπως φαίνεται από πολλά περιστατικά στη Βίβλο, υπάρχει μια αρχή αντισταθμίσματος και στο φυσικό και στον πνευματικό κόσμο: το αίμα του φόνου εξισορροπείται με το αίμα του φονιά. Πώς γίνεται αυτό στην περίπτωση της έκτρωσης; Ίσως με το να πεθάνει κάποιο άλλο παιδί στην οικογένεια, ίσως με την αποβολή ενός μελλοντικού εμβρύου. Οι αποβολές που συχνά συμβαίνουν, εκτός από φυσικές αιτίες μπορεί να έχουν και πνευματικές, δηλαδή μπορεί να είναι συνέπειες της αμαρτίας κάποιας προηγούμενης έκτρωσης. Η κατάρα (δηλαδή η κακή συνέπεια της αμαρτίας) του αθώου χυμένου αίματος, ακολουθεί τη ζωή αυτών που είναι υπεύθυνοι για εκτρώσεις. Μέσα στην Αγία Γραφή βλέπουμε πολλά περιστατικά όπου η κατάρα για το άδικα χυμένο αίμα ξέσπασε πολλές φορές πολύ καιρό αργότερα, και είχε σαν αποτέλεσμα να πληρωθεί ένας φόρος αίματος για να εξισορροπηθεί το κακό που είχε προκληθεί. Γι’ αυτό πρέπει πάντα να προειδοποιούμε, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, για το ενδεχόμενο μελλοντικών απωλειών σαν συνέπεια των εκτρώσεων.
Και η μόνη λύση για να αποφευχθούν μελλοντικές συνέπειες, αν έχει ήδη γίνει η έκτρωση, είναι η μετάνοια, η αποκήρυξη της αμαρτίας και η πίστη στο αίμα του Ιησού Χριστού, ο οποίος έχει πάρει και τις αμαρτίες και τις συνέπειες των αμαρτιών μας πάνω στον σταυρό του Γολγοθά.
ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΓΑΠΗΣ
Αυτό που φανερώνουν οι εκτρώσεις που πραγματοποιούνται στον σημερινό «πολιτισμένο» κόσμο μας, είναι το μέγεθος της υποκρισίας των ανθρώπων της εποχής μας. Αγωνίζονται πολλές φορές για τον τερματισμό των πολέμων, για την προστασία της φύσης και των ζώων, αλλά ποτέ για την προστασία των αγέννητων ανθρώπων (συνήθως μόνον άνθρωποι της θρησκείας αγωνίζονται γι’ αυτήν). Ο πολιτισμός μας, για να απαλλάσσεται εύκολα από τους αγέννητους ανθρώπους, έχει εφεύρει πολλές ιατρικές μεθόδους, και έχει δώσει πλήρη νομική συγκατάθεση, για την οποία μάλιστα έγιναν πολύχρονοι αγώνες σε πολλές δυτικές χώρες. Το μέγεθος της υποκρισίας του σύγχρονου ανθρώπου είναι αφάνταστο: θυσιάζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τα πολιτικά δικαιώματα, ακόμα και για τα δικαιώματα των άγριων ζώων, αλλά δεν τον ενδιαφέρουν τα δικαιώματα των αθώων και ανυπεράσπιστων βρεφών, των εμβρύων!
Γι’ αυτό, πολύ χαρακτηριστικά παρατήρησε κάποτε η Μητέρα Τερέζα της Καλκούτα: «Το ολοκαύτωμα των εκατομμυρίων παιδιών που δολοφονούνται κάθε χρόνο μέσα στα σπλάγχνα της μητέρας τους, δεν είναι εξίσου σπουδαίο μ’ ένα ενδεχόμενο πυρηνικό ολοκαύτωμα; Η έκτρωση είναι ο χειρότερος εχθρός της ειρήνης, γιατί αν μια μητέρα μπορεί ελεύθερα να σκοτώσει το παιδί της, οι άνθρωποι που έχουν παύσει να σέβονται τη ζωή, μπορούν πολύ ευκολότερα να σκοτώσουν οι μεν τους δε».
Τελικά, η έλλειψη αγάπης που υπάρχει μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, και η οποία σκεπάζεται με ωραία λόγια, ευγενείς διακηρύξεις και φιλοσοφίες, είναι η αιτία για το φόνο εκατομμυρίων παιδιών κάθε χρόνο (40-60 εκατομμύρια περίπου).
Ο Ιησούς μάς δίδαξε πώς να αγαπάμε τον πλησίον μας σαν τον εαυτό μας: θα πρέπει να φερόμαστε στους ανθρώπους όπως θέλουμε εκείνοι να φέρονται σε μας. Θα ήθελε κανείς να τον σκοτώσουν; Και μάλιστα πριν προλάβει να έρθει στη ζωή, πριν να έχει καν τη δυνατότητα να ζήσει, έστω και για λίγο;
Τότε γιατί, όσο σοβαρός και να είναι ο λόγος, να στερήσει τη δυνατότητα της ζωής σε κάποιον άλλον;
Γιατί να μην αγαπήσει τον πλησίον του, όταν μάλιστα αυτός ο «πλησίον» είναι τόσο πλησίον, τόσο κοντά: είναι μέσα του, είναι παιδί του!
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ
Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε κάποιες γενικές κατευθύνσεις για την πρακτική αντιμετώπιση του προβλήματος. Γιατί όσο και να πείσουμε τους ανθρώπους για την φρικτή αυτή πράξη, δεν παύουν να υπάρχουν τεράστια πρακτικά εμπόδια, ιδιαίτερα στην ελληνική κοινωνία, που καθιστούν πολλές φορές σχεδόν αδύνατη την αποφυγή της έκτρωσης, ή απαιτούν τεράστιο αγώνα και πραγματικό ηρωισμό από μέρους της μητέρας για να κυοφορήσει και να φέρει στον κόσμο έναν άνθρωπο.
Για παράδειγμα, τι μπορεί να κάνει μια ανήλικη κοπέλα (ηλικίας 15 ή 16 ετών) που μένει έγκυος και η οποία ζει με τους γονείς της, σ’ ένα στενό κοινωνικό περιβάλλον (χωριού/επαρχίας), που διακατέχεται από υποκρισία και σκληρότητα απέναντι στις άγαμες μητέρες; Μια τέτοια κοπέλα είναι πολύ δύσκολο όχι μόνο να κρατήσει το παιδί μετά τη γέννησή του, αλλά ακόμα και να το φανερώσει ότι είναι έγκυος. Και το να θέλει έστω να γεννήσει το παιδί και μετά να το αφήσει, θα της δημιουργήσει έναν τρομερό πόλεμο.
Τι γίνεται στην περίπτωση μιας κοπέλας, ώριμης σε ηλικία, η οποία είναι σχετικά ανεξάρτητη από γονείς και περιβάλλον, αλλά η εγκυμοσύνη θα της δημιουργήσει πολλά προβλήματα (οικονομικά, απώλεια εργασίας) ή που έχει ψυχολογικά προβλήματα και δεν μπορεί να αντέξει την ανατροφή ενός παιδιού;
Ή πώς μπορεί μια φτωχή οικογένεια, που δυσκολεύεται πολύ να αναθρέψει τα παιδιά που ήδη έχει, να φέρει στον κόσμο ένα ακόμα παιδί;
Τι γίνεται όταν η ιατρική, μέσω εξετάσεων, έχει διαγνώσει για ένα έμβρυο ότι θα γεννηθεί σωματικά ή διανοητικά ανάπηρο;
Η γενική απάντηση, σε τέτοιου είδους προβλήματα, δεν αφορά τόσο το τι θα γίνει μετά τη γέννηση του παιδιού, αλλά ότι πρέπει οπωσδήποτε, με κάθε θυσία, να διατηρηθεί η ζωή του εμβρύου και να γεννηθεί। Από εκεί και μετά, αν και αναμφισβήτητα το καλύτερο είναι να μείνει το παιδί κοντά στη μητέρα του, υπάρχουν και άλλες δυνατότητες। Να δοθεί, για παράδειγμα, για υιοθεσία ή σε κάποιο ίδρυμα. Είναι καλύτερο ακόμα και να εγκαταλειφθεί τελείως ένα νεογέννητο βρέφος, παρά να θανατωθεί πριν γεννηθεί, χάριν οποιασδήποτε σκοπιμότητας. Έχουμε πολλά παραδείγματα και από την ιστορία και από τη σύγχρονη πραγματικότητα, που παιδιά εγκαταλειμμένα μεγάλωσαν και προόδευσαν. Από τη Γραφή θυμόμαστε την περίπτωση του Μωυσή, τον οποίον ο Θεός όχι μόνο γλύτωσε από θάνατο, αλλά και τον ανέθρεψε σαν γιο του Φαραώ και τον έκανε άρχοντα της Αιγύπτου και αργότερα ελευθερωτή του λαού Του.
Ο Θεός μπορεί να βρει πάρα πολλούς τρόπους για να σώσει και να μεγαλώσει ένα βρέφος, πολύ περισσότερους απ’ όσους εμείς φανταζόμαστε. Σήμερα υπάρχουν και στη χώρα μας ιδρύματα που αναλαμβάνουν τα εγκαταλειμμένα παιδιά ή αναλαμβάνουν να μεγαλώσουν μωρά που τους παραδίνονται. Βέβαια, δεν είναι το καλύτερο, όπως είπαμε, αλλά από του να αφαιρέσουμε από έναν άνθρωπο τη δυνατότητα να ζήσει, την ευκαιρία αυτής της ζωής (πράγμα που δεν πρέπει ούτε καν να το σκεφτόμαστε), είναι πολύ προτιμότερο.
Όσο για την περίπτωση των ανάπηρων παιδιών (για τα οποία αρκετές φορές η πρόγνωση αποδείχθηκε εντελώς λανθασμένη), μπορούμε να πούμε ότι, για όσους δεν πιστεύουν ότι ο Θεός μπορεί να θεραπεύσει και θαυματουργικά μια τέτοια περίπτωση, η ιατρική κάνει συνεχώς νέες ανακαλύψεις και μελλοντικά μπορεί να θεραπεύσει ή να απαλύνει τα προβλήματα των αναπηριών.
Με δυο λόγια μπορούμε να απαντήσουμε ότι, τα μελλοντικά προβλήματα της μητέρας ή της οικογένειας ή οι οποιεσδήποτε πιθανότητες να μεγαλώσει δυστυχισμένα ένα παιδί, δεν δίνουν σε κανέναν το δικαίωμα να αποφασίσει ότι δεν πρέπει να γεννηθεί και να ζήσει.
Αν υπάρχει ειλικρινής αγάπη για τη ζωή, αν υπάρχει σεβασμός και ευγνωμοσύνη για το θαύμα της ζωής, τότε ο Δημιουργός όλης της ζωής, ο Θεός του ελέους και των οικτιρμών, που φροντίζει ακόμα και για τα μικρότερα ζώα, δεν θα φροντίσει για ένα παιδί ανθρώπου; Σίγουρα μπορεί να προμηθεύσει όλα τα αναγκαία υλικά μέσα, καθώς και ανθρώπους που να στηρίξουν ψυχολογικά τη μητέρα.
Ο Θεός υποσχέθηκε: «Μπορεί η γυναίκα να λησμονήσει το παιδί της που θηλάζει, ώστε να μην ελεήσει το παιδί της κοιλιάς της; Αλλά και αν αυτή λησμονήσει, Εγώ όμως δεν θα σε λησμονήσω» (Ησαΐας 49:15). Η αγάπη του Θεού υπερβαίνει κατά πολύ ακόμα και τη μητρική αγάπη, την ανώτερη ανθρώπινη αγάπη.
Βέβαια χρειάζεται να επικαλούμαστε το Θεό Πατέρα στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Όποια γυναίκα βρίσκεται μπροστά στο φοβερό δίλημμα, πρέπει να ζητήσει βοήθεια από Αυτόν που είναι Υιός Θεού και Υιός ανθρώπου, από Αυτόν που ταπείνωσε τον εαυτό Του και έγινε έμβρυο, ζώντας εννέα μήνες μέσα στην κοιλιά της Παρθένου Μαρίας. Ακόμα και αν δεν πιστεύει, είναι μια ευκαιρία να γνωρίσει ότι ο Θεός είναι ζωντανός, είναι αληθινός και «είναι πλησίον σε όλους όσους τον επικαλούνται με αλήθεια». Αυτός έχει ετοιμάσει μια αιώνια ζωή και για το έμβρυο και για τη μητέρα του.
Ο Χριστός υπέμεινε κόπους και θυσίες μέχρι Σταυρού, για να σώσει όχι τον εαυτό Του, αλλά εμάς. Δεν αξίζει λοιπόν και εμείς να υποστούμε οποιουσδήποτε κόπους και θυσίες για να σώσουμε τη ζωή ενός παιδιού;Όσα προβλήματα και αν υπάρχουν, αξίζει να έρθει στην ύπαρξη μια νέα ανθρώπινη ζωή, μια νέα ύπαρξη, μια νέα εικόνα του Θεού στον κόσμο.
Ένας πραγματικός πόλεμος έχει κηρυχτεί ενάντια στα έμβρυα, τόσο στη χωρά μας όσο και διεθνώς. Είναι ένας πόλεμος που διεξάγεται εδώ και δεκαετίες και όσο περνάνε τα χρόνια, τα θύματά του αυξάνονται. Δεν διεξάγονται διαπραγματεύσεις για τον τερματισμό του, όπως γίνεται με άλλους πολέμους... Ένας σιωπηρός πόλεμος, για τον οποίον καμιά εφημερίδα δεν αναφέρει κάτι, με τον οποίον κανένας τηλεοπτικός ή ραδιοφωνικός σταθμός δεν ασχολείται, αν και υπάρχουν καθημερινά εκατοντάδες θύματα, πολύ περισσότερα από όσα θα είχε ένας παγκόσμιος στρατιωτικός πόλεμος!
Ο «πόλεμος» των εκτρώσεων στην Ελλάδα έχει πάρει κολοσσιαίες διαστάσεις τα τελευταία 24 χρόνια (από το 1986 που νομιμοποιήθηκαν): ο μέσος όρος εκτρώσεων κάθε χρόνο, σύμφωνα με κάποιες στατιστικές, ανέρχεται περίπου σε 300.000! Αυτό σημαίνει 22.000 εκτρώσεις κάθε μήνα ή για να το μεταφράσουμε σε ημερήσια βάση (με 22 εργάσιμες μέρες το μήνα): 1.000 εκτρώσεις την ημέρα!
Είναι ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά εκτρώσεων στον κόσμο και το μεγαλύτερο σε χώρες της Δύσης (ΗΠΑ, Δυτική Ευρώπη). Σε χώρες του Τρίτου κόσμου (Λατινική Αμερική, πρώην ΕΣΣΔ, Κίνα) υπάρχουν ακόμα μεγαλύτερα ποσοστά, που όμως οφείλονται είτε στην έλλειψη πληροφόρησης σχετικά με τις μεθόδους αντισύλληψης/προφύλαξης, είτε, το πιο σύνηθες, στην αδυναμία εφαρμογής αντισύλληψης/προφύλαξης λόγω μεγάλης φτώχειας.
Στη σημερινή Ελλάδα όμως ούτε τόση φτώχεια ούτε τόση άγνοια υπάρχει σε σχέση με την αντισύλληψη/προφύλαξη, άρα το τεράστιο αυτό ποσοστό είναι τελείως αδικαιολόγητο. Αν λάβουμε υπόψη μας ότι έχουμε μόνο 100.000 γεννήσεις το χρόνο, τότε καταλαβαίνουμε ότι έχουμε τρεις εκτρώσεις στις τέσσερις εγκυμοσύνες! Αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη αντιστοιχία εκτρώσεων/κυήσεων παγκόσμια. Δηλαδή, από τα τέσσερα έμβρυα, μόνο το ένα γλυτώνει, τα άλλα τρία στερούνται του δικαιώματος της ζωής!
ΙΣΟΔΥΝΑΜΕΙ Η ΕΚΤΡΩΣΗ ΜΕ ΦΟΝΟ;
Ας εξετάσουμε όμως το πρόβλημα από την αρχή. Είναι η έκτρωση φόνος μιας ανθρώπινης ζωής;
Στο ερώτημα αυτό όλα τα δόγματα της χριστιανικής θρησκείας (Ορθοδόξων, Καθολικών, Διαμαρτυρομένων) απαντούν καταφατικά. Και όχι μόνον ο Χριστιανισμός, αλλά και ο Ιουδαϊσμός, ο Μουσουλμανισμός και όλες οι θρησκείες, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, καταδικάζουν την έκτρωση, θεωρώντας την ισοδύναμη με φόνο γιατί σέβονται το έμβρυο ως ανθρώπινη οντότητα. Ποια είναι όμως η άποψη και η στάση των μη θρησκευόμενων ανθρώπων σήμερα;
Η συνήθης, βολική άποψη (για να καθησυχάζει συνειδήσεις) που έχει διαδοθεί πλατιά, είναι ότι το έμβρυο αποτελεί μέρος του σώματος της μητέρας και άρα η γυναίκα, που έχει δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει με το σώμα της, μπορεί και να αποφασίσει να κάνει έκτρωση, να «αποβάλλει ένα τμήμα του σώματός της», όπως θα λέγαμε πιο «εξευγενισμένα». Αυτή δυστυχώς είναι μια ωραιοποίηση της βαρβαρότητας, μια δικαιολόγηση του σκληρού συμφέροντος και του εγωισμού του ανθρώπου.
Η απλή αλήθεια (που δεν χρειάζεται κάποιος ιδιαίτερες επιστημονικές γνώσεις για να την καταλάβει) είναι ότι το έμβρυο δεν είναι τμήμα του σώματος της γυναίκας, αλλά ένα άλλο σώμα, ένα ανεξάρτητο σώμα που τρέφεται και αναπτύσσεται από το σώμα της γυναίκας. Το έμβρυο είναι ένας άλλος οργανισμός και φυσικά μια άλλη ψυχή, ένα διαφορετικό πνεύμα από τη γυναίκα/μητέρα του. Το ότι τρέφεται από αυτήν δε σημαίνει ότι είναι μέρος του οργανισμού της, γιατί και μετά τη γέννησή του το βρέφος συνεχίζει να τρέφεται τους πρώτους μήνες αποκλειστικά από τη μητέρα του. Αφού λοιπόν το έμβρυο δεν είναι μέλος του σώματος της γυναίκας, αλλά ένας ανεξάρτητος άνθρωπος, δεν είναι στην εξουσία της μητέρας να το αποκόψει, όπως ακριβώς και δεν έχει δικαίωμα να θανατώσει το νεογέννητο βρέφος της για κανένα λόγο. Η έκτρωση δεν είναι «αφαίρεση ενός τμήματος του σώματος της γυναίκας», αλλά «αφαίρεση ενός ανθρώπου που τρέφεται από τη γυναίκα».
Εφόσον ο φόνος ορίζεται ως «αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής» και το έμβρυο είναι μια ανθρώπινη ζωή, άρα η έκτρωση ισοδυναμεί με φόνο, είναι φόνος. Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια, χωρίς καμιά ωραιοποίηση. Η έκτρωση είναι φόνος και μάλιστα ενός αθώου, ενός παιδιού, ενός ανυπεράσπιστου ανθρώπου, ενός ανθρώπου που δεν μπορεί να αμυνθεί ή να αντιδράσει με κάποιον τρόπο, ούτε καν να φωνάξει... Είναι ένας φόνος σιωπηρός, κρυμμένος, τίποτα δεν φαίνεται, γιατί ο άνθρωπος που φονεύεται κατοικεί «εν τω κρυπτώ, στα κατώτατα της γης». Κανένας δεν τον βλέπει, κανένας δεν τον ακούει, κανένας δεν τον ξέρει, κανένας δε νοιάζεται γι’ αυτόν... Είναι μόνο μια ανεπιθύμητη παρουσία, μια ζωή που μας εμποδίζει, που μας δημιουργεί προβλήματα, ένας άνθρωπος που πρέπει να βγει από το δρόμο μας...
Θεωρίες φτιάχνονται πολλές, λόγια ακούγονται μεγάλα, ελαφρυντικά επινοούνται ποικίλα, όλα για να καθησυχάσουν τη συνείδηση της μητέρας, του πατέρα, των συγγενών, του γιατρού, της κοινωνίας μας, του πολιτισμού μας (του τόσο υποκριτικού και σκληρού, του τόσο «ευαίσθητου» για τα ανθρώπινα δικαιώματα)...
Αν το έμβρυο θανατωθεί μόλις βγει από την κοιλιά της μητέρας του, αυτό θεωρείται φόνος, έγκλημα και μάλιστα πολύ αποτρόπαιο. «Νεαρή μητέρα σκότωσε το μωρό της», γράφουν τότε οι εφημερίδες με φρίκη και αποτροπιασμό, ενώ κάθε μέρα σκοτώνονται εκατοντάδες μωρά και κανείς δεν γράφει γι’ αυτά! Ποια λογική, ή μάλλον ποιος παραλογισμός κρύβεται πίσω από αυτό; Η δικαιολογία ότι το έμβρυο μέχρις ότου γεννηθεί δεν είναι άνθρωπος. Μέχρις ότου βγει από τη μήτρα και έρθει στο φως δεν θεωρείται άνθρωπος. Αυτός είναι ένας αυθαίρετος ορισμός που δίνουν σύγχρονοι γιατροί ή νομικοί. Αυτή η μηχανιστική αντίληψη περί ανθρώπου βασίζεται στην υλιστική επιστήμη και στη μηχανοκρατική αντίληψη της ζωής, που άρχισε να διαμορφώνεται από τον 18ο αιώνα και δυστυχώς μέχρι και σήμερα αποτελεί τη βάση της ιατρικής και νομικής αντιμετώπισης του ανθρώπου και του εμβρύου.
Βέβαια πρέπει να πούμε ότι η Διακήρυξη της Γενεύης επιβάλλει στους γιατρούς να προστατεύουν την ανθρώπινη ζωή «από την ώρα της σύλληψης, έστω και κάτω από απειλή». Αν και οι περισσότεροι γυναικολόγοι για λόγους συμφέροντος πραγματοποιούν εκτρώσεις, υπάρχουν κάποιοι που αντιτάσσονται σ’ αυτές. Για παράδειγμα, ο Γάλλος καθηγητής γυναικολογίας Λεζέν, ο οποίος δήλωσε: «Όπως όλοι οι επιστήμονες που παρατηρούν αμερόληπτα τα βιολογικά φαινόμενα, είμαι πεπεισμένος ότι το ανθρώπινο ον αρχίζει με τη γονιμοποίηση. Απ’ αυτό έπεται ότι η σκόπιμη εξάλειψη ενός εμβρύου, οποιασδήποτε ηλικίας, ισοδυναμεί με φόνο ανθρώπινου όντος».
ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΥΘΥΝΕΣ
Ο κυριότερος λόγος που γίνονται εκτρώσεις δεν είναι η άγνοια, αλλά το συμφέρον. Μας συμφέρει να απαλλαγούμε από τις ευθύνες μας, είτε για λόγους κοινωνικούς, είτε προσωπικούς, είτε οικογενειακούς, είτε οικονομικούς κλπ. Στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για νεαρές κοπέλες που ζουν με τους γονείς τους, και κινούνται σ’ ένα ασφυκτικό κοινωνικό περιβάλλον (όχι πραγματικά ηθικό, αλλά υποκριτικό). Οι γονείς τους, οι συγγενείς τους, οι γείτονες, ακόμα και οι φίλοι δεν ανέχονται την ιδέα της εγκυμοσύνης, δεν μπορούν να συγχωρέσουν το παραστράτημα της νεαρής κοπέλας, «ντρέπονται την κοινωνία»... Καλύτερα λοιπόν να πεθάνει ένας άνθρωπος, παρά να υποφέρουμε τη ντροπή, αλλά και τις οικονομικές και πρακτικές επιβαρύνσεις... Οι σημερινοί άνθρωποι, οι άνθρωποι που έχουν μάθει μόνο για δικαιώματα και όχι για υποχρεώσεις και καθήκοντα, είναι ιδιαίτερα ανεύθυνοι. Ακόμα και παντρεμένα ζευγάρια καταφεύγουν στην έκτρωση, όχι γιατί έχουν κανένα πρόβλημα, αλλά γιατί βαριούνται να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να «μπουν σε νέους μπελάδες».
Δε σκεφτόμαστε τη ζωή που πρόκειται να έρθει στον κόσμο, αλλά το δικό μας πρόβλημα που ανακύπτει με την απρόσμενη εγκυμοσύνη: «Τι θα γίνει με μένα, τι θα πουν για μένα, τι θα κάνω εγώ, πώς θα μπορέσω εγώ, πώς θα ζήσω εγώ;» Για τον άλλον, γι’ αυτόν που βρίσκεται μέσα; «Τι να γίνει; Θα πρέπει να θυσιαστεί για να μπορέσω Εγώ...» Πρόκειται λοιπόν για μια θυσία στο Εγώ, για μια ανθρωποθυσία στο Εγώ, ή από θρησκευτική άποψη θα μπορούσαμε να πούμε ότι πρόκειται για μια θυσία στο θεό του Εγώ, που ξέρουμε ποιος είναι...
Δε χρειάζεται να αναφέρουμε άλλα για τις αιτίες των εκτρώσεων, όλοι μας τις κατανοούμε. Αυτό που πρέπει να τονίσουμε όμως είναι οι ευθύνες: όχι μόνο της εγκύου γυναίκας, αλλά και του άντρα της ή συντρόφου της, ο οποίος είναι συνυπεύθυνος για τη θανάτωση του εμβρύου. Στην περίπτωση μάλιστα μιας άγαμης νεαρής εγκύου (συνήθως ανήλικης), τεράστιες (ακόμα μεγαλύτερες και από τις ευθύνες της κοπέλας που κάνει έκτρωση) είναι οι ευθύνες των γονέων της, και κατ’ επέκταση όλου του κοινωνικού της περιβάλλοντος.
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΚΤΡΩΣΗ
Εκεί που συμφωνούν όλοι οι γιατροί και οι ψυχολόγοι, άσχετα αν είναι υπέρ ή κατά των εκτρώσεων, είναι στις πολύ άσχημες επιπτώσεις που έχει η έκτρωση πάνω στην υγεία της γυναίκας, σωματική και ψυχική. Σωματικά, αυξάνονται οι πιθανότητες για στειρότητα και αποβολή σε μελλοντική εγκυμοσύνη. Ψυχολογικά, η γυναίκα κατέχεται από έντονα συναισθήματα ενοχής, πένθους, κατάθλιψης, που προσπαθεί να τα απωθήσει και έτσι δημιουργεί υποσυνείδητα ψυχικά τραύματα που μπορεί να την συνοδεύουν σ’ όλη της τη ζωή. Οι δυνάμεις της ζωής και της μητρότητας, που ο Θεός έχει βάλει μέσα στην ψυχή της γυναίκας, και που ενεργοποιούνται ιδιαίτερα όταν είναι έγκυος, δολοφονούνται στην κυριολεξία, όταν γίνεται έκτρωση. Έτσι η γυναίκα, χωρίς να το συνειδητοποιεί, υφίσταται πολλές οδυνηρές ψυχολογικές συνέπειες. Γι’ αυτό, ενώ όπως είπαμε συνυπεύθυνος είναι και ο άντρας/πατέρας και άλλοι, η γυναίκα είναι αυτή που πραγματικά υποφέρει και υφίσταται όλες τις ψυχολογικές συνέπειες.
Αν πιστεύουμε στο Λόγο του Θεού, πρέπει να έχουμε υπόψη μας και κάτι άλλο πολύ σημαντικό σχετικά με τις συνέπειες, πέρα από αυτά που λέει η επιστήμη. Όπως φαίνεται από πολλά περιστατικά στη Βίβλο, υπάρχει μια αρχή αντισταθμίσματος και στο φυσικό και στον πνευματικό κόσμο: το αίμα του φόνου εξισορροπείται με το αίμα του φονιά. Πώς γίνεται αυτό στην περίπτωση της έκτρωσης; Ίσως με το να πεθάνει κάποιο άλλο παιδί στην οικογένεια, ίσως με την αποβολή ενός μελλοντικού εμβρύου. Οι αποβολές που συχνά συμβαίνουν, εκτός από φυσικές αιτίες μπορεί να έχουν και πνευματικές, δηλαδή μπορεί να είναι συνέπειες της αμαρτίας κάποιας προηγούμενης έκτρωσης. Η κατάρα (δηλαδή η κακή συνέπεια της αμαρτίας) του αθώου χυμένου αίματος, ακολουθεί τη ζωή αυτών που είναι υπεύθυνοι για εκτρώσεις. Μέσα στην Αγία Γραφή βλέπουμε πολλά περιστατικά όπου η κατάρα για το άδικα χυμένο αίμα ξέσπασε πολλές φορές πολύ καιρό αργότερα, και είχε σαν αποτέλεσμα να πληρωθεί ένας φόρος αίματος για να εξισορροπηθεί το κακό που είχε προκληθεί. Γι’ αυτό πρέπει πάντα να προειδοποιούμε, όσο σκληρό κι αν ακούγεται, για το ενδεχόμενο μελλοντικών απωλειών σαν συνέπεια των εκτρώσεων.
Και η μόνη λύση για να αποφευχθούν μελλοντικές συνέπειες, αν έχει ήδη γίνει η έκτρωση, είναι η μετάνοια, η αποκήρυξη της αμαρτίας και η πίστη στο αίμα του Ιησού Χριστού, ο οποίος έχει πάρει και τις αμαρτίες και τις συνέπειες των αμαρτιών μας πάνω στον σταυρό του Γολγοθά.
ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΑΓΑΠΗΣ
Αυτό που φανερώνουν οι εκτρώσεις που πραγματοποιούνται στον σημερινό «πολιτισμένο» κόσμο μας, είναι το μέγεθος της υποκρισίας των ανθρώπων της εποχής μας. Αγωνίζονται πολλές φορές για τον τερματισμό των πολέμων, για την προστασία της φύσης και των ζώων, αλλά ποτέ για την προστασία των αγέννητων ανθρώπων (συνήθως μόνον άνθρωποι της θρησκείας αγωνίζονται γι’ αυτήν). Ο πολιτισμός μας, για να απαλλάσσεται εύκολα από τους αγέννητους ανθρώπους, έχει εφεύρει πολλές ιατρικές μεθόδους, και έχει δώσει πλήρη νομική συγκατάθεση, για την οποία μάλιστα έγιναν πολύχρονοι αγώνες σε πολλές δυτικές χώρες. Το μέγεθος της υποκρισίας του σύγχρονου ανθρώπου είναι αφάνταστο: θυσιάζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τα πολιτικά δικαιώματα, ακόμα και για τα δικαιώματα των άγριων ζώων, αλλά δεν τον ενδιαφέρουν τα δικαιώματα των αθώων και ανυπεράσπιστων βρεφών, των εμβρύων!
Γι’ αυτό, πολύ χαρακτηριστικά παρατήρησε κάποτε η Μητέρα Τερέζα της Καλκούτα: «Το ολοκαύτωμα των εκατομμυρίων παιδιών που δολοφονούνται κάθε χρόνο μέσα στα σπλάγχνα της μητέρας τους, δεν είναι εξίσου σπουδαίο μ’ ένα ενδεχόμενο πυρηνικό ολοκαύτωμα; Η έκτρωση είναι ο χειρότερος εχθρός της ειρήνης, γιατί αν μια μητέρα μπορεί ελεύθερα να σκοτώσει το παιδί της, οι άνθρωποι που έχουν παύσει να σέβονται τη ζωή, μπορούν πολύ ευκολότερα να σκοτώσουν οι μεν τους δε».
Τελικά, η έλλειψη αγάπης που υπάρχει μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, και η οποία σκεπάζεται με ωραία λόγια, ευγενείς διακηρύξεις και φιλοσοφίες, είναι η αιτία για το φόνο εκατομμυρίων παιδιών κάθε χρόνο (40-60 εκατομμύρια περίπου).
Ο Ιησούς μάς δίδαξε πώς να αγαπάμε τον πλησίον μας σαν τον εαυτό μας: θα πρέπει να φερόμαστε στους ανθρώπους όπως θέλουμε εκείνοι να φέρονται σε μας. Θα ήθελε κανείς να τον σκοτώσουν; Και μάλιστα πριν προλάβει να έρθει στη ζωή, πριν να έχει καν τη δυνατότητα να ζήσει, έστω και για λίγο;
Τότε γιατί, όσο σοβαρός και να είναι ο λόγος, να στερήσει τη δυνατότητα της ζωής σε κάποιον άλλον;
Γιατί να μην αγαπήσει τον πλησίον του, όταν μάλιστα αυτός ο «πλησίον» είναι τόσο πλησίον, τόσο κοντά: είναι μέσα του, είναι παιδί του!
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ
Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε κάποιες γενικές κατευθύνσεις για την πρακτική αντιμετώπιση του προβλήματος. Γιατί όσο και να πείσουμε τους ανθρώπους για την φρικτή αυτή πράξη, δεν παύουν να υπάρχουν τεράστια πρακτικά εμπόδια, ιδιαίτερα στην ελληνική κοινωνία, που καθιστούν πολλές φορές σχεδόν αδύνατη την αποφυγή της έκτρωσης, ή απαιτούν τεράστιο αγώνα και πραγματικό ηρωισμό από μέρους της μητέρας για να κυοφορήσει και να φέρει στον κόσμο έναν άνθρωπο.
Για παράδειγμα, τι μπορεί να κάνει μια ανήλικη κοπέλα (ηλικίας 15 ή 16 ετών) που μένει έγκυος και η οποία ζει με τους γονείς της, σ’ ένα στενό κοινωνικό περιβάλλον (χωριού/επαρχίας), που διακατέχεται από υποκρισία και σκληρότητα απέναντι στις άγαμες μητέρες; Μια τέτοια κοπέλα είναι πολύ δύσκολο όχι μόνο να κρατήσει το παιδί μετά τη γέννησή του, αλλά ακόμα και να το φανερώσει ότι είναι έγκυος. Και το να θέλει έστω να γεννήσει το παιδί και μετά να το αφήσει, θα της δημιουργήσει έναν τρομερό πόλεμο.
Τι γίνεται στην περίπτωση μιας κοπέλας, ώριμης σε ηλικία, η οποία είναι σχετικά ανεξάρτητη από γονείς και περιβάλλον, αλλά η εγκυμοσύνη θα της δημιουργήσει πολλά προβλήματα (οικονομικά, απώλεια εργασίας) ή που έχει ψυχολογικά προβλήματα και δεν μπορεί να αντέξει την ανατροφή ενός παιδιού;
Ή πώς μπορεί μια φτωχή οικογένεια, που δυσκολεύεται πολύ να αναθρέψει τα παιδιά που ήδη έχει, να φέρει στον κόσμο ένα ακόμα παιδί;
Τι γίνεται όταν η ιατρική, μέσω εξετάσεων, έχει διαγνώσει για ένα έμβρυο ότι θα γεννηθεί σωματικά ή διανοητικά ανάπηρο;
Η γενική απάντηση, σε τέτοιου είδους προβλήματα, δεν αφορά τόσο το τι θα γίνει μετά τη γέννηση του παιδιού, αλλά ότι πρέπει οπωσδήποτε, με κάθε θυσία, να διατηρηθεί η ζωή του εμβρύου και να γεννηθεί। Από εκεί και μετά, αν και αναμφισβήτητα το καλύτερο είναι να μείνει το παιδί κοντά στη μητέρα του, υπάρχουν και άλλες δυνατότητες। Να δοθεί, για παράδειγμα, για υιοθεσία ή σε κάποιο ίδρυμα. Είναι καλύτερο ακόμα και να εγκαταλειφθεί τελείως ένα νεογέννητο βρέφος, παρά να θανατωθεί πριν γεννηθεί, χάριν οποιασδήποτε σκοπιμότητας. Έχουμε πολλά παραδείγματα και από την ιστορία και από τη σύγχρονη πραγματικότητα, που παιδιά εγκαταλειμμένα μεγάλωσαν και προόδευσαν. Από τη Γραφή θυμόμαστε την περίπτωση του Μωυσή, τον οποίον ο Θεός όχι μόνο γλύτωσε από θάνατο, αλλά και τον ανέθρεψε σαν γιο του Φαραώ και τον έκανε άρχοντα της Αιγύπτου και αργότερα ελευθερωτή του λαού Του.
Ο Θεός μπορεί να βρει πάρα πολλούς τρόπους για να σώσει και να μεγαλώσει ένα βρέφος, πολύ περισσότερους απ’ όσους εμείς φανταζόμαστε. Σήμερα υπάρχουν και στη χώρα μας ιδρύματα που αναλαμβάνουν τα εγκαταλειμμένα παιδιά ή αναλαμβάνουν να μεγαλώσουν μωρά που τους παραδίνονται. Βέβαια, δεν είναι το καλύτερο, όπως είπαμε, αλλά από του να αφαιρέσουμε από έναν άνθρωπο τη δυνατότητα να ζήσει, την ευκαιρία αυτής της ζωής (πράγμα που δεν πρέπει ούτε καν να το σκεφτόμαστε), είναι πολύ προτιμότερο.
Όσο για την περίπτωση των ανάπηρων παιδιών (για τα οποία αρκετές φορές η πρόγνωση αποδείχθηκε εντελώς λανθασμένη), μπορούμε να πούμε ότι, για όσους δεν πιστεύουν ότι ο Θεός μπορεί να θεραπεύσει και θαυματουργικά μια τέτοια περίπτωση, η ιατρική κάνει συνεχώς νέες ανακαλύψεις και μελλοντικά μπορεί να θεραπεύσει ή να απαλύνει τα προβλήματα των αναπηριών.
Με δυο λόγια μπορούμε να απαντήσουμε ότι, τα μελλοντικά προβλήματα της μητέρας ή της οικογένειας ή οι οποιεσδήποτε πιθανότητες να μεγαλώσει δυστυχισμένα ένα παιδί, δεν δίνουν σε κανέναν το δικαίωμα να αποφασίσει ότι δεν πρέπει να γεννηθεί και να ζήσει.
Αν υπάρχει ειλικρινής αγάπη για τη ζωή, αν υπάρχει σεβασμός και ευγνωμοσύνη για το θαύμα της ζωής, τότε ο Δημιουργός όλης της ζωής, ο Θεός του ελέους και των οικτιρμών, που φροντίζει ακόμα και για τα μικρότερα ζώα, δεν θα φροντίσει για ένα παιδί ανθρώπου; Σίγουρα μπορεί να προμηθεύσει όλα τα αναγκαία υλικά μέσα, καθώς και ανθρώπους που να στηρίξουν ψυχολογικά τη μητέρα.
Ο Θεός υποσχέθηκε: «Μπορεί η γυναίκα να λησμονήσει το παιδί της που θηλάζει, ώστε να μην ελεήσει το παιδί της κοιλιάς της; Αλλά και αν αυτή λησμονήσει, Εγώ όμως δεν θα σε λησμονήσω» (Ησαΐας 49:15). Η αγάπη του Θεού υπερβαίνει κατά πολύ ακόμα και τη μητρική αγάπη, την ανώτερη ανθρώπινη αγάπη.
Βέβαια χρειάζεται να επικαλούμαστε το Θεό Πατέρα στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού. Όποια γυναίκα βρίσκεται μπροστά στο φοβερό δίλημμα, πρέπει να ζητήσει βοήθεια από Αυτόν που είναι Υιός Θεού και Υιός ανθρώπου, από Αυτόν που ταπείνωσε τον εαυτό Του και έγινε έμβρυο, ζώντας εννέα μήνες μέσα στην κοιλιά της Παρθένου Μαρίας. Ακόμα και αν δεν πιστεύει, είναι μια ευκαιρία να γνωρίσει ότι ο Θεός είναι ζωντανός, είναι αληθινός και «είναι πλησίον σε όλους όσους τον επικαλούνται με αλήθεια». Αυτός έχει ετοιμάσει μια αιώνια ζωή και για το έμβρυο και για τη μητέρα του.
Ο Χριστός υπέμεινε κόπους και θυσίες μέχρι Σταυρού, για να σώσει όχι τον εαυτό Του, αλλά εμάς. Δεν αξίζει λοιπόν και εμείς να υποστούμε οποιουσδήποτε κόπους και θυσίες για να σώσουμε τη ζωή ενός παιδιού;Όσα προβλήματα και αν υπάρχουν, αξίζει να έρθει στην ύπαρξη μια νέα ανθρώπινη ζωή, μια νέα ύπαρξη, μια νέα εικόνα του Θεού στον κόσμο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
